Ondanks dat een kader van internationaal recht ontbreekt: begrijp ik de aanval op Iran - mits het een perspectief tot machtswisseling inhoudt. Hopelijk breken binnenkort tijden aan waarin een vrij volk, met losse haren en luide stem, kan bouwen aan een nieuw, vrij land zonder onderdrukking.
Helaas is het internationaal recht op zijn retour en heeft het aan kracht verloren. Zie de genocidale acties van Israël jegens Palestijnen op de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever. De brute oorlog die Rusland voert tegen Oekraïne. Het internationaal recht blijkt hier niet tegen bestand.
Het brengt NL in een lastige positie - en dit voelt voor mij ook als een dilemma. Met Den Haag als Stad van Recht, met o.a. het Internationaal Gerechtshof, wil je álle landen houden aan het internationaal recht, dat beschermt tegen willekeur en doldrieste acties, ten koste van kwetsbaren.
De internationale rechtsorde is ingrijpend veranderd. Zeker met Trump als president van de USA. Het recht van de sterkste telt zwaarder, dan de rule of law international. Zie ook interventie Venezuela en ontvoering Maduro. Kunnen we van alles van vinden, maar hier hebben we ons toe te verhouden.
1) Die immanente dreiging van Iran was er niet. Indirect is er zeker wel dreiging en ontwrichting. Verrijking van uranium, steunen van rebellen en groepen elders. 2) En belangrijkste punt! Steun van VN-Veiligheidsraad gaat er nooit komen! Rusland en China zullen dit altijd met een veto wegstemmen.
Diverse deskundigen zeggen: vanuit internationaal recht bekeken, mag en kan dit niet. Dan zijn er namelijk twee belangrijke criteria: 1. je moet als land / mogendheid zélf aangevallen worden, of deze bedreiging moet op handen zijn binnenkort 2. er moet het mandaat zijn van de VN Veiligheidsraad.
Nu hebben Israël en de Verenigde Staten een gecoördineerde aanval uitgevoerd op Iran, met minimaal een dagenlange / wekenlange regionale oorlog tot gevolg in het Midden - Oosten en de Golfstaten. Gezien de gekozen targets, lijkt regimewisseling ook een doel. Is dit gerechtvaardigd?
Het regime in Iran zorgde aantoonbaar voor continue instabiliteit in de regio. Via proxy-oorlogen en repressie. Hoe meer chaos in het M-O, hoe beter Iran het vond. Via Hezbollah, de burgeroorlog in Jemen, milities in Irak en Pakistan. Westerse toeristen werden gegijzeld als wisselgeld.
Angstig om een lont in het kruidvat van het Midden-Oosten te gooien, reageerde het Westen terughoudend en via de diplomatieke weg. Sindsdien is er wel veel gebeurd. Meerdere massale dappere volksopstanden, keihard neergeslagen door het repressieve regime. Kernprogramma ging door...
In 2012 ving ik twee Iraanse politieke vluchtelingen op in mijn eigen huis. Op de vlucht voor Khamenei en zijn terreurbewind. Hun verhaal maakte diepe indruk. Teken dat het Iraanse volk steeds meer vrij, seculier en modern werd. louisdemast.wordpress.com/2012/08/31/l...
Om er een niet populaire opinie tegenaan te gooien. Ik snap volledig de wil van veel Iraniërs die hopen op een regime-wissel. Afscheid van de ayatollah, de sharia en het dictatoriale bewind dat het eigen volk martelt en doodt. Het stelt linkse partijen voor een dilemma blijkbaar...
Revanche nemen op de schaamte. Ziehier een prachtig interview met Édouard Louis over zijn vlucht voor geweld, homofobie en vernedering. Toch ongelukkig in de bourgeoisie. Prachtig in beeld gebracht. Édouard Louis, de Koning van de Metamorfose .
Soms is me gevraagd om niks te delen over kwetsbaarheden en achtergronden qua familie en verdere context. Daar kan ik niet aan voldoen. Elke kunstenaar, filosoof, schrijver of zanger heeft recht op littekens in de ziel en gebroken ervaringen die samen een mooi geheel kunnen vormen.
Misschien ben ik het product van een ongelukje tussen een mooie, jonge vrouw en een branieschopper. Ben ik te hard in het oordeel, te weinig vergevingsgezind. Dit verhaal deel ik, omdat ik op zielsniveau begrijp hoe Edouard Louis en Didier Eribon de noodzaak voelden afscheid te nemen van hun vader.
Met een koelkast gevuld met Schultenbrau en de gewelddadige manier waarop hij zijn Mechelse herdershond benaderde, vond ik het niet meer veilig om hem heen. De hond werd natuurlijk vals, logisch met zo'n onvoorspelbaar baasje. Dus hier kwam een grens: - contact verbroken. Ook met mijn dochter.
Dat ik de biologische vader had gevonden en benaderd toen ik 18 was, beschouwde hij als overwinning. Toch iets dat was gelukt in zijn leven. Een slimme, sociale zoon. Andersom was ook waar. Mijn vader bleek behoorlijk mislukt. Elke vrachtwagen reed hij in de prak, maar hij bleef vol van zichzelf...
...Zo keken we samen naar Max Verstappen en zijn onverwachte winst. Even knuffelden we elkaar als gelijken. Ik vroeg me af of die seconden genoeg waren voor iets van herstel, of vergeving. Maar met het beste wil van de wereld, ik vond het niet. Want waar is deze 'valse trots' op gebaseerd?
...de andere dame in de kamer was op papier zijn vrouw, maar hij behandelde haar consequent als een sloofje, slaaf. Ze was beperkt in taal en intellect en daar maakte hij misbruik van. Het huishouden werd gedaan. De hond uitgelaten. Hij maakte grapjes over haar, vernederend. Het was toneel..
En ik wist niet waar ik mijn blik op moest richten. Of hoe ik mijn rug kon rechten. Hij bracht me een halve liter Schultenbrau uit een verzadigde koelkast. Sloeg me hard op de schouders alsof deze vorm van kameraadschap al jarenlang bestond, wat een pertinente leugen is...
De eerste kennismaking met de huiskamer van mijn biologische vader was hard, geel en imponerend. Druppels aan de gele muren waren getuigen van een intern hardnekkig rookbeleid. Een Mechelse herder kreeg een trap tegen de snuit. Hij keek meer naar de Formule1 dan naar zijn zoon...
Mocht u - en dat toeval wens ik u toe - zich een uur willen onderdompelen in een boeiend, verdiepend interview over goed en kwaad, ethiek, banaliteit, amor mundi, filosofie met een kettingrokende Joodse denker die het publiek aan de lippen laat hangen, kijk dan dit:
Hemelse klanken wens ik u toe deze ochtend: www.youtube.com/watch?v=H3v9...
Kleur bekennen? Je suis team Camus. Sartre heeft het existentialisme veel gebracht, maar ook onderdelen en personen geweld aangedaan. Dat kan ik nooit in een paar tekens kwijt. Dat de ober, slechts speelt dat hij een ober is, beschouw ik als onwaar en hooghartig. www.youtube.com/watch?v=KSyH...
Camus vormt in al zijn veelzijdigheid en levenskunst een complete filosoof. Hij maakt de cirkel rond - van Hannah Arendt en Simone Weil tot Karl Popper. Als gymnasiast geniet ik van zijn mythen. Episch is ook zijn vete met - jawel - Jean-Paul Sartre: www.youtube.com/watch?v=KSyH...
...waarin een vergelijkbare fundamentele kritiek op het totalitarisme wordt verwoordt. In een variant op het twijfelexperiment van Descartes schrijft Camus: 'ik kan niet twijfelen aan mijn schreeuw en moet minstens in mijn eigen protest geloven.' Met solidariteit als hoeksteen.
...Hannah Arendt meldt hem per brief dat ze zeer onder de indruk is van zijn boek. En zonder dat ze elkaar kennen werkt aan de andere kant van de wereld, in Nieuw-Zeeland, geestverwant Karl Popper in de oorlogsjaren aan zijn hoofdwerk "The Open Society and its Enemies...
Tijdens leven en na zijn dood, blijkt hoe Albert Camus wordt gewaardeerd onder denkers en filosofen. Zo schrijft Daan Roovers in haar nawoord van "de mens in opstand:" - Met zijn afwijzing van het communisme raakt Camus in Parijs geïsoleerd, maar hij krijgt steun uit onverwachte hoek....
De eminente professor Mathieu Segers gebruikte 'La Chûte' (de Val) van Camus als inspiratie voor de heropleving van waarden die de EU hard nodig heeft. Lees zijn prachtige, rake essay: www.groene.nl/artikel/een-... of zie hem bij VPRO Tegenlicht: www.youtube.com/watch?v=lxSr...
Note en vraag tussendoor. Als grote filosofen het leven, het goed en het kwaad, omschrijven als 'absurd' of 'banaal.' Moeten we dan het bijltje er bij neergooien, of er juist hoop uit putten? Het feit dat denkers die ik bewonder, ook weifelen of het leven de moeite waard is, acht ik juist hoopvol.
Camus omschreef Simone Weil (eerder in deze serie) als de grootste denker van onze tijd. Ik bewonder hemzelf enorm, tijdloos als hij is. Ook voor La Peste - denk coronatijd en pandemie. En ik niet alleen, ook collega Tim Franssen, hier bij DWDD, 70 jaar later. www.youtube.com/watch?v=k2J-...
