Belli ki Fenerbahçe, artık kronikleşen kötü alışkanlıklarından ve travmalarından bir süre daha kurtulamayacak. Bu durumda Galatasaray'ın Süper Lig'de kurduğu hegemonyayı kırmaya en yakın aday Beşiktaş olabilir. Ama bunun için merdivenleri birer birer çıkması gerek, ikişer üçer değil.
Devre arasında yapılan takviyelerle Galatasaray ile fiziksel açıdan mücadele edebileceğini gördü dün akşam Beşiktaş. Artık yazın teknik kalitesini de artırmalı ve Galatasaray ile bir daha karşılaştığında aradaki güç farkının azaldığını hem kendine hem de rakibine göstermeli.
Bu yüzden Beşiktaş hiçbir bahaneye sığınmadan bu durumu olgunlukla kabul etmeli, dün akşamki maçı kendi adına bir test maçı olarak görmeli, alması gereken dersleri almalı ve yoluna devam etmeli.
Beşiktaş yeniden yapılanan, gelişmeye çalışan ve daha çok yolu olan bir takım. Galatasaray ise kendi potansiyeline çoktan ulaşmış, artık kendini bu potansiyelin de ötesine geçmeye zorlayan, bunu yapıp yapamayacağını görmeye çalışan bir takım.
Gerçek şu ki, Beşiktaş bir sezonda iki defa 10 kişi yakaladığı Galatasaray'ı ikisinde de yenemedi, çünkü arada bariz bir güç farkı var. Bundan da daha doğal bir şey yok.
Dün akşam Leroy Sane maçın ikinci yarısında değil, ilk yarıda oyundan atılmalıydı. Bu doğru. Ama sezonun ilk yarısındaki maçta Davinson Sanchez ilk yarıda kırmızı kart görmüş, Beşiktaş o dakikada önde olmasına rağmen yine maçı kazanamamıştı.
"Hakikatin yerini görüntünün aldığı düzeni teşhis etmek yetmez; o düzenin bizi nasıl eğittiğini görmek gerekir. Çünkü biz de artık olayları 'içerik' olarak tüketmeye alıştırıldık."
Bugün, Evrensel'de.
Okumak için: www.evrensel.net/yazi/98821/d...
Dünya yanarken futbol ne işe yarar? ✒️ Onur Özgen yazdı https://www.evrensel...
Pedro Sanchez'in en temel biçimiyle edepsizliğe karşı çıkması, uluslararası hukukun apaçık ihlâllerini teşhir etmesi yetti de arttı bile. Bu da dünyanın nasıl bir hâlde olduğunu gösteriyor.
Üstelik bu kez haber olmak için yalan söylemeye, sivillerin ölümünü alkışlamaya ya da güçlülerin ayaklarına kapanıp kırıntı koparmaya çalışmaya da gerek kalmadı.
Bugün Aznar çok mutlu olmalı. Dünya yeniden İspanya’dan söz ediyor. Yıllar süren uluslararası "önemsizlik"ten sonra Amerikalılar İspanyolları yeniden haritaya koyuyorlar. Bu hayatta önemli olan da bu zaten.
Kendini İspanya’yı tarihin köşesinden çıkaran ulusal bir kahraman olarak görüyordu. Yıllar sonra bir röportajında, "Benim sayemde Amerika’da ve bütün dünyada İspanya’dan söz edildi," demişti.
"Birisi olma" hayâlini gerçekleştirmek için her bedeli ödemeye hazırdı Aznar; buna Bush'a yalakalık olsun diye Teksas aksanını taklit etmek ya da Irak’ta 400 bin insanın ölümüne yol açan savaşı ve Madrid’de 193 kişinin hayatını kaybettiği saldırıları meşrulaştırmak için yalan söylemek de dâhildi.
Bu aralar çok popüler olan İspanya'nın eski bir sağcı başbakanı vardı: Jose Maria Aznar. 2003’te bu pozu vermişti; elinde bir puro, ayakları dönemin ABD Başkanı George W. Bush’un çiftliğindeki masanın üstüne uzanmıştı.
O yüzden anti-emperyalizm, bugünkü anda "önüne sonuna" ek istemiyor. Bugünkü anda anti-emperyalizm, tek bir ağırlık noktası istiyor: ABD ve İsrail saldırganlığına karşı koşulsuz, net, kararlı bir karşı çıkış.
Evet, İran’da baskı var. Evet, yıllardır var. Ama bugün o baskıya karşı mücadelenin zemini, dışarıdan gelen emperyalist bir saldırıyla yok ediliyor.
Böylece İran halkının tepesine yağdırılan bombaların gerçekliği, rejim tartışmasının arka fonuna itilir. Bu da emperyalizmin tam aradığı zemindir: İşgâli tartışmaktan çıkartıp "haklı gerekçe" tartışmasına çevirmek.
Çünkü bombayı atanla bombalanan aynı yerde durmaz. "Ama İran rejimi de…" diye başlayan her cümle, ABD ve İsrail'in kurduğu çerçeveyi kabul eder: Yani saldırının esas konusu "halkın canı" değil, "rejimin niteliği" olur.
Ve güç ilişkilerinde asimetri varsa, ki emperyalist bir saldırıda bu her zaman vardır, o zaman "ne o ne bu" diyerek kurulan her cümle, fiilen güçlü olanın lehine çalışır.
Savaş ânında "iki taraf da kötü" demek, çoğu zaman kulağa tarafsız ve olgun bir tutum gibi gelir. Fakat siyaset olgunluk yarışması değildir. Siyaset, güç ilişkilerinin içinde yön bulma işidir.
İran’daki molla rejimi dün ortaya çıkmadı; baskı zaten yıllardır var. O hâlde neden ABD ve İsrail'in saldırganlığına karşı çıkarken "başına sonuna" bir şey ekleme ihtiyacı duyuluyor? Neden sanki anti-emperyalizm, bir tür "peşin kefalet" belgesi sunmadan konuşulamazmış gibi davranılıyor?
Şampiyonlar Ligi'nin tamamen zengin kulüpleri önceleyerek inşa edilen mevcut düzeninde, son 16 takım arasına asla girememesi gereken, ama her şeye rağmen buzu kırıp yolu açan şanlı Bodo/Glimt üzerine…
Bugün, Evrensel'de.
Okumak için: www.evrensel.net/yazi/98779/b...
Emin Alper'in Berlinale'deki parlak konuşmasının neye yaradığı ve hizmet ettiği üzerine...
@vesaire.press için yazdım:
"Osimhen'in hayat hikâyesi, hepimize üzerine düşünmemiz gereken küçük bir soru bırakıyor: Futbolda hayran olduğumuz şey sadece yetenek mi, yoksa o yeteneğin taşıdığı hayat mı?"
Bugün, Evrensel'de.
Okumak için: www.evrensel.net/yazi/98722/f...
Dünyanın en aşağılık film festivali Berlinale, soykırımcıların himayesi altında filmlerini pazarlayan "sinemacılar" ve yaşından başından utanmayıp bu festivalin sözcülüğüne soyunan Wim Wenders üzerine...
@vesaire.press için yazdım: vesaire.press/sinema-icin-...
Günümüz futbolunda takımların seviyeleri yükseldikçe maçların seyir keyfinin düşebilmesi üzerine...
Bugün, Evrensel'de.
Okumak için: www.evrensel.net/yazi/98684/e...
Geçen yıl seyrettiğim en acayip filmdi "Sırat". MUBI'de gösterime girmiş. Aylar önce hakkında @vesaire.press'e yazmıştım. İzlemediyseniz kaçırmayın.
Ayvalık Kış Festivali notları #5
Park Chan-wook'un "Başka Yolu Yok" filmi üzerine...
Okumak için: onurozgen.substack.com/p/gercekten-...
Ayvalık Kış Festivali notları #4
Paolo Sorrentino'nun "La Grazia" filmi üzerine...
Okumak için: onurozgen.substack.com/p/sorrentino...
Ayvalık Kış Festivali notları #3
Yorgos Lanthimos'un "Bugonia" filmi üzerine...
Okumak için: onurozgen.substack.com/p/bugonia-ve...
