Probablemente a pouca xente lle interese. Quizais a ti si. Máis houbo un tempo no que crin que era capaz de poetizar o que me rodeaba e o que sentía.
E o que é peor, cría que se me daba ben.
Supoño que aquí poderedes comprobar se estaba no certo ou non:
Bo venres.
Houbo un tempo no que cría que era poeta. Que cousas ten a vida. Iso si, coido que de cando en vez algo chulo sí que facía.
Tentando abrazar con tenrura a fraxilidade que ultimamente me asolaga.
Poder chegar a este punto, é algo que me fai inmensamente feliz... E posiblemente siga sendo un dos poucos motores que me fagan seguir crendo en que as artes, o teatro, son camiño humanístico de futuro.
Ensinar ambiente de confianza e camaradería sempre é marabilloso.
Pero o que mais me enorgullece, a maiores de que o alumnado poida aprender mais ou menos, que poida facer cousas mellor ou peor é saber que deixas unha pegada neles, que dalgún xeito conseguiches un cambio na súa vida...
Fin de curso, outro ano mais. Posiblemente no mais complicado destes últimos cinco anos. E non por dificultade, nin nada polo estilo.
Sen embargo, cada vez estou mais convencido no poder transformador das artes, en este caso específico do teatro.
Soy testigo de que eso sucedió así, señorías.
La trama Koldo se siente así
Una maravilla escuchar hoy a @alejandrogcalvo.bsky.social en Vigo.
Para aquellos que nos dedicamos al sector cultural, escuchar a aquellos, que con tanta pasión, lo engrandecen y son altavoz, debería ser obligado.
Muchas gracias por compartir!!
Khé?!
Que llorera, niño
