ทุกพรรคก็แบกต้นทุนของการตัดสินใจน้อยเกินไปหมดอะ
31.01.2026 08:15
👍 0
🔁 0
💬 0
📌 0
ทุกพรรคก็แบกต้นทุนของการตัดสินใจน้อยเกินไปหมดอะ
เวลาไม่มีเงิน แค่ไหนก็ต้องสู้อะ แล้วนี่ไม่ขอเงินพ่อแม่ตั้งแต่ปีสี่ปีห้า ให้กลับไปขออีกมันไม่ได้แล้ว
ตอนยังเป็นจูเนียร์เงินเดือนแค่สองหมื่นนิดๆ ต้องจ่ายค่าหอ ถึงห้องทุ่มสองทุ่มก็ต้องนั่งทำ แต่ทำทุกอย่างเป็นเวลาหมดเลย เกินห้าทุ่มไม่ทำแล้ว ตื่นตีห้ามานั่งทำก่อนออกจากบ้าน ไม่งั้นอยู่กรุงเทพไม่ไหวอะ พอเปลี่ยนตำแหน่งแล้วเลิกทำเลย อยากโฟกัสกับงาน
คนหารายได้เสริมแล้วทำงานประจำไปด้วยเขาทำกันยังไง แค่ทำงานเสร็จ กลับบ้านก็เหลือเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงแล้ว ขนาดคิดว่าไม่ออกกำลัง ไม่ทำงานบ้านก็ยังแทบไม่มีเวลา ไม่ใช่ขี้เกียจด้วย แต่ไม่มีจริงๆ เขาทำกันได้ไง
ตอนแรกจะกดสั่ง hobonichi แต่ราคารวมส่งสามพัน กดออกในสามวินาที
ไม่อยากทำงานเลยอยากเรียนอย่างเดียว 😭
mmicr = (a) moment i cherish เพลง Feel so good ของ Honne
อิสระไปกินบักกุดเต๋ร้านที่นี่ชอบเลยอะ ของดีนั่งรถไกลนิสนึง
www.youtube.com/watch?v=2aLT...
ตาย พึ่งรู้ว่าซอยออฟฟิสมีร้านโอมากาเสะที่น่ากินขนาดนี้ พรีเซนต์ไม่เว่อมาก (ดี) แต่วัตถุดิบดูดีมาก
www.youtube.com/watch?v=C946...
อยากไปญี่ปุ่นเพราะอยากช็อปปิ้งง
นี่ว่าหนังเล่าแบบตรงไปตรงมาเกินไป แต่ก็น้อยเกินไป Past lives ยังเจ็บซะกว่าในเรื่อง immigrants และความพยายามของสามี at the end of the day เราเชื่อว่าความรักเกิดขึ้นได้กับทุกคนอะ ทำไมเราจะรักกับคนรวยๆ ที่พึ่งเข้ามาไม่ได้ แค่มันต้องก้าวผ่านช่วงที่เราต้องกล้าจะเปลือยตัวเองอะ สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเลือกทางไหน ชื่อหนังก็สะท้อนหมดอยู่ดี
✱สปอยล์✱
เรามองว่าเซลีน ซง ทำหนังที่ซับซ้อนกว่ารักสามเส้าอะ การกลับไปหาแฟนเก่าที่จนมันก็เลยเข้าใจได้เพราะสิ่งที่นางเอกต้องการไม่ใช่การติ๊กถูกทุกข้ออย่างที่งานตัวเองทำ เพราะสุดท้ายแล้วที่ลาออกก็เพราะไม่เชื่อว่าความรักจะเป็นแบบนั้น ของเราเราไม่เชื่อเพราะการห่างกันไปนานโดยที่ยังผิดใจกัน เขาเล่าน้อยไปหน่อยว่าทำไมตอนลำบากถึงเลือกโทรหาแฟนเก่า เพราะสำหรับเรามันต่อไม่ติดอะ
คิดแบบนี้เลยล่ะตอนเห็นหลายๆ ความเห็นที่ไม่ชอบวัตถุนิยมแค่เพราะถ้าเป็นเขาเขาคงไม่เลือกแบบนั้น เพราะตอนเราดูเรารู้สึกว่า เรื่องของนางเอกมัน มากๆ แบบจะเลือกใครก็เลือก ไม่เกี่ยวกับกู55
หนังที่มีปัญหาด้านการเล่าก็มี หลายเรื่องเลยที่เห็นด้วยว่าเล่าให้คนดูเชื่อไม่ได้ กรณีนั้นเข้าใจ แต่บางทีก็ต้องยอมรับว่าคนดู self insert แล้วคิดไปเองว่าถ้าเป็นตัวเองจะไม่ทำแบบนั้น จะเลือกแบบนี้ๆ หลายครั้งเลยกลายเป็นว่าคนไม่ชอบหนังเพราะตัวละครตัดสินใจไม่เหมือนที่ตัวเองคิดเฉยๆ อันนี้ที่เห็นแบบรวมๆ คือคนแยกตัวเองออกจากตัวละครไม่ได้
ไม่ใช่หน้าที่ต้องสอนใครอะ บางทีก็ควรจะพัฒนาด้วยตัวเองบ้าง
8.) ไขกระดูกส้าขี้ม่อน
จัดการเสร็จหมดแล้ว เหลือพื้นที่ใน macbook 300gb+ ในโทสับอีก 60gb+ แถมในไอแพดอีก 50gb+ พี่เปิดให้เช่าพื้นที่ได้เลยล่ะน้อง
ลบรูปเยอะมาก ทริป berlin จาก 600 กว่ารูปเหลือสองร้อย ปีนี้จะถ่ายรูปให้น้อยลง
วันๆ คิดแต่เรื่องกินอะอยู่นี่
คิดถึงสิงคโปร์ เหตุเพราะเจอรูปนั่งอ้าเสี่ยว โอย หิว
เตือนอีกที มีเพื่อนบอกเพื่อน อย่ารอวันสุดท้ายน้า 🥺 เลือกตั้งปี 2566 คืนวันสุดท้ายระบบล่ม แล้ว กกต. มันก็ปล่อยจอย ไม่ต่อเวลาใดๆ ให้ทั้งสิ้น
6.) สายไหมอยุธยา 7.) โอมากาเสะร้านนึงในทองหล่อ เคลียร์รูปในคอมแล้วหิวไม่ไหว คิดถึงปลาดิบ
หิมะตกอีกแล้ว พรุ่งนี้จะได้ไปวิ่งมั้ยหนอ กลัวหน้าทิ่ม
ความฝันของชีวิตผม คือการซื้อ Lounge chair ราคาสี่แสนบาท มีอยู่จริงมั้ยวันที่ฝันเป็นจริง
ผิวแตกแล้วกังวลนึกว่าตัวเองสกปรกอะ จะ (พยายาม) ไม่อาบน้ำร้อนแล้ว
manifest ไก่ทอด กุ้งชุบแป้งทอด ต้มยำ และของอร่อย all year 2026
คิดว่าตั้งแต่เริ่มทำงาน แล้วเราไม่แปลภาษาในหัวอยู่แล้ว พูดอะไรก็จดมาตามนั้น เวลาลงรีวิวคือเราจดใน journal แล้วเอามาแปลอีกที เลยลงไม่ครบเพราะขี้เกียจ หลังๆ มาทำโปรเจกต์ในไทยเลยงงมากเพราะเขาพูดภาษาไทยกัน แต่เราพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษ ไม่ค่อยดีอะ แต่มันง่าย Lol
มีวันนึงที่เพื่อนถามเรื่องลายมือเพราะคิดว่ามันเป็นแบบนั้นเพราะภาษาไทย เลยพึ่งนึกได้ว่าเราไม่เคยจดอะไรเป็นภาษาไทยเลย ต้องพิมพ์อย่างเดียว มันเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ได้ยังไงวะ
ไม่ได้เขียนภาษาไทยด้วยมือนานมากๆ ปีนึงเขียน 1-2 ครั้ง ลายมือน่าเกลียดมากอะ
ยังใจไม่ถึงจะนอนโฮสเทลจริงๆ อะ T^T