Feliz Día Hermione 🧙♀️☕
Feliz Día Hermione 🧙♀️☕
Y yo,
amor,
quiero atarte
a ese borde,
donde el silencio
se vuelve deseo
y nuestros cuerpos
aprenden
a llamarse.
Quiero atarte
a la paciencia de mi boca
cuando se queda
muy cerca de la tuya
sin tocar todavía.
Porque hay un momento
breve,
muy breve,
en que tus labios
y los míos
se quedan suspendidos
en el aire.
⬇️
Quiero atarte,
amor,
a esta noche
que respira despacio
sobre tu piel.
Quiero atarte
al temblor de mis manos
cuando te descubren
como si cada curva tuya
fuera una puerta
que se abre.
⬇️
Mirror and silence.
A petal fell from your smile.
Spring was already there.
#senryu
💛
I waited for you
through a thousand different lives.
Time does not matter.
#senryu
No me llames flor.
He sido raíz en la piedra.
No me llames musa.
He sido palabra
cuando el mundo
quería silencio.
Relámpago antiguo
aprendiendo cada día
a no pedir permiso.
Hoy no es una fiesta.
Es la memoria
de todas las que ardieron
para que ahora
nosotras
seamos luz.
#8M
💛
Deixa que chova.
Nas bágoas da fiestra
late o teu nome.
#senryu
Too many hands on my time
Too many feelings
Too many things on my mind...
www.youtube.com/watch?v=r-_X...
💛
Una referencia dentro de la música en general. Buen día Tito.
💛
Two live within you.
The one who walks with rain in her eyes
and the one who sets the world alight with her laughter.
The wound and the flight.
The shadow and the sun.
And I,
I love you like this,
whole, as you are,
with your true sadness
and your smile that saves it.
Buena semana Hermione 🙂
pero que en cada anaco que imaxino, late aínda unha verdade pequena, luminosa, pero suficiente para lembrarme que fun outro cando me besabas, e que ese outro, aínda que xa non exista, deixou a súa pegada na maneira na que agora miro o mundo.
Porque hai perdas que non se resolven con distancia, nin co tempo, nin coa ausencia, nin co silencio, senón cunha aceptación resignada, case humilde, a de saber que o vivido non se recompón, que o espello roto nunca volve á súa superficie intacta,
⬇️
máis consciente de cada latido, coma se o corazón necesitase xustificar a súa obstinación repetindo en segredo a forma da túa boca, a orixe única deses anacos. E noméote, sí, pero non para que regreses; noméote para entender, para entenderme.
⬇️
A cinza segue caendo sen cesar desde que marchaches, pousándose en min. Porque só queda iso, cinza, ausencia, anacos de bicos. E ás veces pregúntome se non confundín o amor con esa persistencia invisible que se instala no sangue e faino máis lento,
⬇️
Anacos dos teus bicos flotan devagar, mesturándose co aire que respiro. Véxoos na cinza que deixou o incendio, esa que cae amodo nos raios de sol que se colan pola rendixa da persiana rota.
⬇️
Me disolví en ti.
No hubo fronteras
no hubo nombres.
Solo un hueco tibio
donde flotaban
mis manos vacías
y tus silencios.
www.youtube.com/watch?v=ImKY...
Me encanta el diente de león 🙂
Ves? É a mesma boca que se cola entre outras bocas, que se pousa en outros beizos e murmura en idiomas que non eran nosos, e mesmo así recoñeces a memoria do mesmo sabor, a mesma maneira de prometer sen dicir nada. A mesma boca que sempre volve, disfrazada, persistente.
🖼️Caravaggio. Detalle.
Marzo despierta,
una flor se adelanta
al frío leve.
#senryu
Hermione, debimos escucharte antes. Las escobas crujen en silencio, impotentes, mientras estas motos devoran el aire, dejando un rastro de humo y risas. Volamos más rápido que nuestros propios deseos.
Feliz jueves 🙂 No queda nada para el finde
Baixo a neve
unha semente soña.
Ninguén a nomea.
Ninguén a ve.
O inverno cóbrea,
arrolándoa amodo
Ela respira
baixo o peso branco,
sen quebrarse.
O sol
é aínda
só promesa morna
Mais ela,
agarda paciente,
pois sabe
que só o que resiste
florece.
La miro, blanca y distante,
y en su temblor de plata
creo oír tus sílabas cayendo
sobre la noche quieta.
Entonces tiembla el aire.
Entonces mi pecho responde.
Y todo el cielo, callado,
pronuncia lo que yo no me atrevo.
No sé de dónde lo arranca,
si de la bruma leve de los sueños
o de ese rincón secreto
donde guardo tu ausencia.
⬇️