La-Bye 🌊

illus for luminary wha merch box

Work ไร้ balance มากตอนนี้

Somewhere in Iceland.

Day2: I wanna quit my job

อยากหยุดทุกอย่างไปเลยช่วงนึง แต่ชีวิตมันดันให้เราทั้งเดิน ทั้งคลาน ทั้งปีน ตะเกียกตะกายตลอดเวลา รู้สึกล้ามากจริงๆ

พลาดแล้วพลาดอีก พลาดแล้วคิดมาก พอปล่อยวางได้เริ่มคิดวนเป็นสายไฟประเทศไทย เหนื่อยงานไม่เท่าไหร่ เหนื่อยกับตัวเองหนักสุดละ

อยากเลิกทำงานแล้วเอาตัวเองห่อเป็นผัก ทำไมยิ่งทำงาน ยิ่งรู้สึกผิด ยิ่งรู้สึกตัวเองไร้ค่าแปกๆๆ

ทำงานเกินเวลาตลอด แต่ไม่เคยได้โอที

I suffer ‘cause of my own existence

ขอบคุณมากๆเลยนะคะคุณไลลา

ไม่รู้ว่าจะทนไหวถึงคริสมาสต์ปีหน้ามั้ย

เหมือนอยู่เฉยๆแล้วปัญหาก็พุ่งเข้ามาตลอดไม่เว้นวัน เหมือนวันนี้ตื่นมา พร้อมจะเริ่มต้นใหม่ละ วันนี้จะมี goal แล้ว ทำมันได้แน่! อยู่ๆก็ต้องมีเรื่องอะไรสักอย่าง อุบัติเหตุบ้าง เจออะไรก็ไม่รู้สารพัดเรื่องให้เจ็บตัว ให้เสียน้ำตาตลอด ชีวิตมันเป็นอะไรที่คาดเดาไม่ได้จริงๆ แล้วตั้งแต่เดือนที่ผ่านมาถึงเดือนนี้เป็นแบบนี้ทุกวัน

ยินดีเสมอนะคะ ส่งกอดอุ่นๆไปให้น้า I'm always here naka 🫂

คือแบบ รู้แหละว่าควรทำอะไรสักอย่างกับชีวิตตัวเองได้แล้ว stuck มานานมาก แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่รู้จะพยายามไปทำไม นอกจากเหตุผลทางเศรษฐกิจ ไม่อยากใช้ชีวิตแบบหาอะไรมาเติมให้ชีวิตต้องไปต่อ just for the sake of it แล้วอะ (พูดแล้วก็นึกคนที่ไม่อยู่แล้วมากมาย เขาน่าจะได้อยู่ตรงนี้แทนจริงๆ)

กอดๆนะคะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ลองคุยกับสายด่วนก่อนได้นะคะ เผื่อจะได้เจอก้อนครส.ที่ทำให้เราไม่สบายใจและปลดล็อกได้ ส่งกำลังใจและกอดให้เสมอนะคะ 🫂💙

ทำไมประเทศไทยไม่มี insurance ด้าน mental health บ้าง สภาพจิตใจส่งผลกับร่างกายมากเลยนะ มีหลายครั้งที่โทรหารพ.เพราะอาการทางกาย พอพยาบาลฟังอาการแล้วอยากให้เข้ามาคุยกับทาง psychologist เพิ่มเติมด้วย แต่มันไม่ครอบคลุมอะไรเลย ก็คือต้องจ่ายเป็นสองเท่า สรุปก็ไปไม่ได้อยู่ดี เศร้าแท้

ขอให้เดือนนี้เป็นเดือนที่ดีนะ ไม่เจ็บปวด ไม่มีเรื่องให้ทุกข์ใจ ผ่านทุกอย่างไปได้ อย่าคิดมากไปเลย ทุกอย่างจะผ่านไปเหมือนที่เราเคยผ่านมา

“ข้าพเจ้าเหมือนกำลังวิ่งโดยไม่รู้หมุดหมาย ทุกย่างก้าวราวกับไฟสุม ทรมานและเผาไหม้ หากแต่ข้าพเจ้ากลับด้านชา ไม่รู้สึกสิ่งใด นอกจากการขยับของสังขารอันโซเซที่มุ่งตรงไปข้างหน้า พร้อมปาดมหาสมุทรจากปลายตา ที่ไม่มีวันจะดับความทรมานในห้วงจิตอันแหลกสลาย“ — #โปรดกรุณาในความโศก

คนเราสามารถรู้สึกเหงาจากข้างในได้มั้ยนะ

พยายามจะไม่ทำให้ตัวเองรู้สึกเหนื่อยกับงาน พยายามบอกตัวเองว่าจะโอเค แต่รู้สึกเริ่มล้าขึ้นทุกวันๆ

เปิดกรุกองดอง

ในขณะเดียวกัน เราอาจจะมาเขียนรีวิวหลายๆอย่างในบสก.มากขึ้น อาจจะมีงานเขียน บทความสั้นๆในนี้เพิ่มเติม แต่ก็ยังคงวนเวียนในทวิตเหมือนเดิมเช่นกัน555

#โปรดกรุณาในความโศก เป็นงานเขียนที่เราเขียนค้างไว้มานานแล้ว ได้ลงบทหนึ่งในเว็บ แต่ที่เหลืออยู่ในสมุดบันทึกที่ติดตัวไว้ เราอยากลองเขียนงานที่เปิดเปลือยความเหวอะหวะของชีวิต แต่ในขณะเดียวกันก็สามารถเยียวยาใครได้บ้าง “ข้าพเจ้า” ในที่นี้ จะเป็นใครก็ได้ที่รีเลทกับเรื่องราวเหล่านั้น เป็นตลค.ที่เราสร้าง เป็นบาดแผลที่เราพบ เป็นความสุขที่เราฝัน เราคงได้ลงใน # นี้ จากสมุดบันทึกหน้าถัดไป

“ตั้งแต่ข้าพเจ้าเกิดมาจนถึงบัดนี้ ริมฝีปากของข้าพเจ้าถูกผนึกไว้กับความรุนแรงอันแสนสยดสยอง ข้าพเจ้าไม่อนุญาตให้พูดในสิ่งที่ใจปรารถนา หากแต่เมื่อเอ่ยปากไป ก็แลดูเหมือนว่าจะสะกิดโทสะของผู้คนในบ้านไปเสีย ข้าพเจ้าจึงไม่พูด จึงไม่แสดงออก จึงทำเสมือนว่าข้าพเจ้าไม่เจ็บ ไม่ปวดร้าว ไม่ทรมาน ถึงแม้หัวใจของข้าพเจ้าจะเหมือนหยุดเต้นไปแสนนานแล้วก็ตามที“ — #โปรดกรุณาในความโศก

“ข้าพเจ้าเชื่อว่าตัวตนของข้าพเจ้านั้นอยู่ที่ไหนสักหนแห่ง อาจจะเป็นคราบกาแฟที่เปรอะเปื้อนอยู่บนแก้วก่อนพนักงานจะเก็บไปล้าง หรืออาจจะอยู่บนรอยเท้าของผู้คนที่เดินเหยียบย่ำยามฝนตก แต่ไม่ว่าข้าพเจ้าจะอยู่แห่งหนใด ท้ายที่สุดแล้ว ตัวตนของข้าพเจ้าจะถูกชะล้าง จางหาย และสลายไปกับความรู้สึกที่ไม่มีสถานที่ใดเป็นของข้าพเจ้าเอง“
— #โปรดกรุณาในความโศก

ใบปิดแรกจาก QUEER ผลงานที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อในชื่อเดียวกันของ William S. Burroughs ที่ได้ Luca Guadagnino (Challengers, Bones and All) มากำกับ

ว่าด้วยเรื่องราวของ Lee(Daniel Craig) ชาวอเมริกันวัย 40 ปลายๆ ที่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในเม็กซิโกซิตี้และได้ตกหลุมรักกับชายหนุ่มคนหนึ่ง (Drew Starkey)

ตัวอย่างแรกจะมาในสัปดาห์ถัดไปครับ

#FilmSkyTH

หนังเรื่องนี้ถือเป็น debut feature film เรื่องแรกของผกก.หญิงชาวแคนาเดียน อย่าง Ariane Louis-Seize ซึ่งก่อนหน้านี้เธอได้ฝากฝีมือการกำกับและเขียนบทในหนังสั้นหลายเรื่อง สำหรับเรื่องนี้ เธอกวาดรางวัลไปหลายสาขา ทั้งผกก.ยอดเยี่ยมใน Venice film festival ตัวหนังเองที่ถูกเลือกฉายใน TIFF และอีกมากมาย ถือเป็น female lens ที่น่าสนใจมากๆ

หนังสามารถเบลนด์โลกของมนุษย์และแวมไพร์เข้าด้วยกัน แต่ก็ทิ้งความไม่อยู่กับร่องกับรอย ครึ่งๆกลางๆได้อย่างลงตัว ซึ่งจุดนี้เองที่ทำให้เรารู้สึกร่วมได้อย่างง่ายดาย เมื่อได้สะท้อนครส.หลังดูจบ นี่เลยถือเป็นหนังของคนแตกสลายที่พยายามกอบเก็บเศษซากของตัวเองขึ้นมาใหม่ภายใต้ความตลกร้ายที่เรียกว่า“ชีวิต”

หนังสะท้อนความเป็นอื่นและการไม่ยอมอยู่ในขนบได้อย่างแนบเนียน ทั้งซาช่าเองที่ควรจะดื่มเลือดมนุษย์ ออกล่าตามวิถีแวมไพร์ แต่เลือกที่จะไม่ล่า ไม่ฆ่าใคร แววตาเศร้าหมองเต็มไปด้วย compassion ที่มีต่อผู้อื่นมากเหลือล้น กับพอลที่แม้จะทำตัวดีขนาดไหนในสังคมก็ถูกมองว่าเป็นตัวประหลาดอยู่ดี

ในขณะที่พอลเองถูกบุลลี่จากในโรงเรียน ที่ทำงาน ครส.แปลกแยก และการอยากจบชีวิตตัวเองนั้นก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนแม้แต่การเข้า group therapy ก็ไม่สามารถเยียวยาเขาได้ เขาจึงเลือกที่จะเป็นเหยื่อคนแรกของซาช่าด้วยความเต็มใจ ทว่าเมื่อยิ่งได้แชร์ความเจ็บปวดและอดีตแสนขมขื่น มิตรภาพของพวกเขากลับยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ