Ik stuur een dikke duim terug. Die is stiekem ook een beetje voor mezelf bedoeld. Omdat ik het mezelf voor de verandering eens wat gemakkelijker heb gemaakt.
05.03.2026 09:43
👍 0
🔁 0
💬 0
📌 0
Ik stuur een dikke duim terug. Die is stiekem ook een beetje voor mezelf bedoeld. Omdat ik het mezelf voor de verandering eens wat gemakkelijker heb gemaakt.
En inderdaad, nadat de telefoon 2 x is overgegaan, krijg ik de voicemail eraan en prompt een berichtje. 'Kan ik je straks terugbellen?', staat er.
Dan denk ik aan wat ik anderen zo vaak adviseer: 'laat het gewoon bij de ander'. Ik moet er maar gewoon op vertrouwen dat ze niet opneemt als het niet uitkomt.
Dat is dus helemaal tegen mijn aard in, om iemand op zo'n moment te storen. Ik kan dat beter straks even doen, denk ik, terwijl ik de telefoon weer wegleg.
Maar straks ben ik zelf weer met andere dingen bezig en zij vast ook. Wat zou een goed moment zijn, vraag ik mezelf af.
Zoals nu, als ik de telefoon pak om even iemand te bellen. Het is 12.24 uur en ik schat in dat de persoon in kwestie nu lekker zit te lunchen.
Ik trek de stoute schoenen aan.
Geen getwijfel, gewoon doen.
Want altijd maar dat wikken en wegen.
Dat ik HSP ben, heeft zo z’n voordelen maar soms word ik er helemaal gek van!
Wees niet te streng.
Wees niet te zacht.
Wees vooral eerlijk tegen jezelf.
En kies wat je vandaag écht vooruithelpt.
Natuurlijk zit er een risico in: alleen maar kleine taakjes doen voelt lekker, maar brengt je niet verder.
Toch kan cake - mits slim ingezet - de vonk zijn die je uit je uitstelmodus haalt.
Dus: kikker of cake?
Het hangt af van je energie, je dag, je hoofd.
Zo’n snelle winst zet iets in beweging.
Mijn brein krijgt een mini-beloning en dat geeft momentum.
En soms is dat precies wat je nodig hebt om uit de stilstand te komen.
Als die kikker voelt als een berg waar je vandaag écht niet overheen komt?
Dan kan een stukje spreekwoordelijke cake wonderen doen.
Een kleine, makkelijke, fijne taak. ‘A piece of cake’, zoals ze in het Engels zeggen.
Iets dat snel lukt en je brein een mini‑beloning geeft.
Mijn brein weet dat suiker slecht voor me is… maar probeer dat maar eens uit te leggen aan mijn motivatie.
Soms wil ik gewoon cake, en wel hierom:
Een paar weken geleden schreef ik over “de kikker eerst”.
En dat werkt — vaak.
Maar niet altijd.
Want wat als je energie op is?
Ik ben benieuwd wat jullie doen én wat jullie voorkeur is als je een uitnodiging ontvangt.
Want ik ben het overzicht wel een beetje kwijt.
Vroeger was het simpel: je stuurde een mailtje. Maar tegenwoordig zijn er zoveel kanalen om uit te kiezen! Dus: via Whatsapp, een DM via om het even welk social media platform je op dat moment gebruikt of toch gewoon via de mail?
Met alle online afspraken die ik de laatste tijd maak, weet ik soms niet meer hoe ik de uitnodiging moet versturen.
Hebben jullie dat nou ook?
Dat je niet meer goed weet hoe je moet communiceren?
Ik bedoel niet dat je met je mond vol tanden staat, hoor. Maar welke tool kun je nu het beste gebruiken?
Wil je voortaan ook de Hacks & Habits ontvangen? Met wellicht een foutje op zijn tijd?
Schrijf je hier in:
goed-georganiseerd.nl/emagazine/
(en jawel, deze link doet het wél)
Want gisteren kreeg ik, heel toepasselijk, zo'n onverwacht ad hocje: de link in de nieuwsbrief werkte niet. 😬
Dus: ik heb de juiste link meteen nagestuurd, mét een mini‑lesje over waarom streven naar perfectie je vooral vertraagt.
Gelukkig had ik er voldoende ruimte voor. 😅
Een foutje maken, dat overkomt iedereen. Het gaat erom hoe je het corrigeert.
Stuurde ik vorige week een Hacks & Habits Emagazine over hoe onvoorziene dingen je planning helemaal in de war kunnen schoppen. Nou, dat heb ik geweten.
Dat zie ik vaker bij ADHD.
Hyperfocus is geweldig… tot je niet meer merkt dat je leegloopt.
We liepen een rondje voor koffie.
Terug op kantoor was zijn focus terug en zijn mailbox in no-time leeg.
Soms helpt een mini‑break meer dan nóg een mail proberen weg te duwen.
Je aandacht is geen schoothondje: je kunt ’m niet eindeloos tot de orde roepen. Soms moet hij gewoon even naar buiten.
Ik werkte met Ed aan zijn overvolle mailbox.
Normaal barst hij van de energie, maar nu liep hij vast op de simpelste beslissing.
De nieuwste Hacks & Habits is net de deur uit ✉️
Thema: Hoe je ruimte maakt voor het onverwachte.
Want als je planning geen ademruimte heeft, wordt het vooral wishful thinking. En kom je klem te zitten.
Wil jij de volgende editie ook ontvangen?
👇
goed-georganiseerd.nl/emagazine/
In dit artikel lees je meer over speedwatching, inclusief een belangrijke kanttekening: soms is je gebrek aan focus juist een signaal dat je moet vertragen.
www.eoswetenschap.eu/psyche-brei...
Voor onze leraar Latijn komt dat advies te laat. Bij hem waren we alleen scherp toen het krijtbord naar beneden dreigde te vallen.
Niet alleen omdat je meer informatie in minder tijd verwerkt, maar omdat het tempo kleine dopamine-piekjes geeft die je aandacht wakker houden. Je brein krijgt continu mini-signaaltjes: hé, opletten, hier gebeurt iets.
Soms moet je dus versnellen om bij te blijven.
Dan is het alsof iemand de stekker eruit trekt.
Dat heeft alles te maken met dopamine. Je brein zoekt prikkels die nét uitdagend genoeg zijn. Te weinig tempo? Dan zakt je aandacht weg. Te veel? Dan raak je overspoeld.
Daarom werkt speedwatching voor veel mensen verrassend goed.
Maar omdat zijn tempo ons brein geen enkele reden gaf om wakker te blijven.
Dat herken ik bij veel van mijn klanten met ADHD. Geef ze iets dat écht interessant is, en ze werken urenlang met laserfocus. Maar zodra een taak traag, voorspelbaar of ‘meh’ voelt, verandert het.
Wat als je aandacht niet stuk is, maar gewoon sneller werkt dan je denkt?
Ik herinner het me nog goed: onze leraar Latijn stond voor de klas te hakkelen. Zenuwachtig, zoekend naar woorden, terwijl dertig pubers hem met halfgesloten ogen aankeken.
Niet omdat Latijn saai was.
Maar zolang die kikker me aanstaart vanaf mijn takenlijst?
Dan staat alles stil.
Soms is het niet de taak die zwaar is, maar het ontwijken ervan.
Er valt iets van me af.
Alsof iemand een raam openzet in mijn hoofd.
Alsof mijn dag weer van míj is.
Mijn energie komt terug.
Mijn focus ook.
De rest van mijn lijst voelt ineens licht en behapbaar.
Behalve dan scrollen op LinkedIn en een poging om een nieuwe Hacks & Habits te schrijven, maar de inspiratie en focus is ver te zoeken.
Dat is dus waarom ze zeggen: “Eet die kikker eerst."
Dat klinkt vreselijk en dat is het ook.
Maar áls ik het doe, gebeurt er iets magisch.