Latest posts tagged with #100Words on Bluesky
Randomly saw a prompt for a 100-word entry using Train as the inspiration and a poem inspired by my most memorable train journey just flowed from my fingertips. That was a lovely surprise.
I called it After a Long Day's Travel, and it was late and rainy, and burned in my memory.
#Poetry #100words
Wat een rollercoaster kan basketbal toch zijn. De jongste zoon speelde vanochtend de halve finale voor de Beker van Oost-Vlaanderen. Ze namen een verschroeiende start en stonden al snel 19 punten voor. Aan de rust stond het 20-40. Daarna klommen ze nog tot 24 punten voorsprong, maar dat tempo konden ze niet aanhouden. In het derde quarter, heel vaak een minder quarter bij onze jongens, kon de tegenstander tot 8 punten dichterbij komen. Gelukkig gaven onze jongens zich niet gewonnen en konden ze in het vierde quarter nog een voorsprong van 20 punten bereiken. Verdiend gewonnen. Finale op 2 mei.
Scorebord waarop 58-78 staat. Win voor onze jongens.
53/365
#100woorden #100words #basket
Heden geen nieuws. Als ik zonder inspiratie zit, denk ik daaraan. Op 18 april 1930 opende de BBC haar avondjournaal met: “Goedenavond. Vandaag is het Goede Vrijdag. Er is geen nieuws.” Deze onverwachte mededeling werd gevolgd door vijftien minuten pianomuziek. In werkelijkheid was het wel een opmerkelijke nieuwsdag, omdat nationalistische rebellen een aanval uitvoerden op Britse troepen in India, dat toen deel uitmaakte van het Britse Rijk. Door verbroken communicatielijnen bereikte dat nieuws de BBC niet. De zender vond het niet nodig om de zendtijd te vullen met sensatie, lokale ongevallen of branden, alleen gebeurtenissen met wereldwijde impact telden.
Zwart-witfoto van een BBC-presentator achter een grote microfoon.
52/365
#100woorden #100words #geennieuws
Vanavond gaan we naar Dekaloog, gespeeld door SKaGeN in De Studio in Antwerpen. Ik ben erg benieuwd wat het gezelschap met dit bijzondere materiaal heeft gedaan. Dekaloog was oorspronkelijk een filmproject van de Poolse cineast Krzysztof Kiéslowski dat in de cinema liep toen ik aan de universiteit studeerde. Ik weet nog hoe ik in de Sphinx ging kijken en me volledig liet onderdompelen in zijn beklijvende wereld. Maandenlang luisterde ik ook naar de muziek van Zbigniew Preisner. Van zijn films zijn vooral flarden en een bepaalde sfeer blijven hangen. Ooit wil ik ze herbekijken, benieuwd of ze me opnieuw raken.
Foto’s van de zes acteurs die in Dekaloog van Skagen spelen.
51/365
#100woorden #100words #dekaloog #skagen
In De Morgen stonden op een dubbele pagina acht affiches van een eeuw Olympische Winterspelen. Het zijn stuk voor stuk parels. Meteen moet ik dan zuchten: waarom lijkt deze kunstvorm vergeten? Die affiches combineren grafiek, kleur en typografie op een manier die je vandaag zelden nog ziet. Ook op tentoonstellingen kan ik intens gelukkig worden van posters met prachtige letters en doordachte composities. Het gaat trouwens niet alleen over affiches. Vroeger hadden ook auto’s meer stijl en elegantie. Nu lijken ze vaak heel erg op elkaar, zonder het karakter en de eigenheid die de wagens ooit cool en herkenbaar maakten.
Prachtig geïllustreerde posters van de Olympische Winterspelen doorheen de jaren.
49/365
#100woorden #100words #posters
Tijdens het nieuwjaarsfeest zei mijn zus dat ze eens wou meedoen aan de vasten. Dat bracht me op het idee om ook veertig dagen geen chocolade, koekjes, snoep, chips en andere zoete lekkernijen te eten. Mijn mama doet eveneens mee, dus het wordt meteen een familieproject. Ik maakte alvast een overzicht in mijn bullet journal, omdat vakjes afvinken me motiveert en me helpt om vol te houden. We hebben wel drie cheat days afgesproken. Voor mij zijn dat de verjaardagen van mijn mama, mezelf en mijn man. Ik ben heel benieuwd wat veertig dagen discipline en doorzettingsvermogen uiteindelijk zullen opleveren.
Dubbele pagina in bullet journal met overzicht van 40 dagen vasten waarbij het doel is om 10.000 stappen te zetten, geen chocolade te eten, geen chips, koekjes en anderhalve liter water drinken.
48/365
#100woorden #100words #vasten
Zondag trokken we naar Fondation Cartier, sinds oktober neergestreken in een prachtig Hausmann-gebouw, pal naast het Louvre. Architect Jean Nouvel heeft kosten noch moeite gespaard met beweegbare vloeren, metershoge ramen waar het licht naar binnenvalt en verborgen hoekjes. En dan de collectie. Voor de heropening putte het museum uit tijdelijke tentoonstellingen van de voorbije decennia. Het voelt verfrissend om naast Panamarenko, Damien Hirst, Moebius en Branzi zoveel (voor mij) onbekende kunstenaars te zien, uit Japan, Brazilië, Mexico en daarbuiten. Alles komt aan bod: schilderkunst, fotografie, installaties, keramiek, video … Ik ben benieuwd hoe ze het museum na augustus zullen invullen.
Sydney Cloud Arch van Ishigami
Duikboot van Panamarenko
Portretten die Yokoo maakte van alle kunstenaars die ooit in Fondation Cartier exposeerden.
Weekendje Parijs voor onder meer de overzichtstentoonstelling van Gerhard Richter. Ik had al een paar werken van hem gezien in het S.M.A.K dus was heel benieuwd. Ik had het vooroordeel dat hij abstract schilderde, maar dat was vooral in de jaren tachtig. Ik moet zeggen dat ik niet zo’n fan ben van die periode, maar was wel enorm onder de indruk van zijn ander werk. Hoe hij ‘blurry’ schildert, hoe sommige werken net foto’s zijn of hoe hij met kleuren speelt. Richter baseert zich meestal op foto’s of krantenknipsels om te schilderen. Aanrader. Nog tot 2 maart in Fondation Louis Vuitton.
Fotorealistisch schilderij van Gerhard Richter genaamd Vierwaldstättersee. Geschilderd in zwart en grijstinten, met bergen en zee.
Blurry schilderij in zwart en grijs van Richter, man op het schilderij is Prins Sturdza.
Blurry schilderij van een cel, geschilderd door Richter.
45/365
#100woorden #100words #Richter
Het was heel lang geleden dat ik nog eens door de Bourgoyen-Ossemeersen in Gent wandelde. In de winter wordt het er te vroeg donker, maar met de langere dagen trok ik er na mijn podcastopleiding met een vriendin naartoe. Alles stond weer onder water, precies wat ik er zo aan waardeer, al had ik dat beeld een hele tijd gemist. Ik was stilaan gewend geraakt aan gras en berichten over een te laag grondwaterpeil. De voorbije dagen leken echt wel een zondvloed. Geen foto dit keer wegens grijze lucht, te veel praten en luisteren. Daarom een oudere favoriet uit 2017.
Zonsondergang in Bourgoyen met roze tinten en eenden zwemmend in het water.
44/365
#100woorden #100words #bourgoyen
Gezocht: quizzer. Liefst iemand die sterk is in fauna en flora (en aardrijkskunde). Want laat dat nu net de domeinen zijn waar onze quizploeg minder sterk in is. Iedere tweede woensdag van de maand quiz ik met mijn man en een vriend in Kring Westveld in Sint-Amandsberg. Er nemen over het algemeen negen ploegen deel, maar omdat we maar met z’n drieën zijn, ondervinden we altijd een nadeel. En bengelen we meestal achteraan wegens een man/vrouw te kort. Mocht je je geroepen voelen, geef gerust een seintje. Je bent meer dan welkom. Volgende afspraak is 11 maart om 20.30 uur.
43/365
#100woorden #100words #quiz
Gisteren slaagde ik er niet in om mijn #100woorden te posten, omdat ik verslingerd zat te kijken naar de Olympische Winterspelen, vooral naar de korte kür bij de mannen. Drama, teleurstelling, spanning en blije gezichten wisselden elkaar af. Ik begrijp niet altijd de puntentelling of wanneer fouten worden aangerekend, maar bij sommigen zag je de schouders hangen. Iedereen praatte vol lof over de Quad God oftewel Ilia Malinin, met zijn viervoudige sprongen en achterwaartse salto (die kennelijk weer mag), maar ik was vooral onder de indruk van de Fransman A. Siao Him Fa, die helaas op de derde plaats eindigde.
Onder de douche krijg ik vaak mijn beste ideeën of vind ik weer beweging wanneer ik vastzit met een tekst. Dan vallen de spreekwoordelijke puzzelstukjes plots op hun plaats. Ook op de trein schrijft het vlotter. Dus spoorde ik richting Oostende. Tegen de tijd dat ik mijn eindstation bereikte, stond mijn sollicitatiebrief op papier. Zo’n snipperdag doet veel deugd. Even wandelen op de dijk, voor een gesloten cadeauwinkel staan (want wie werkt er nu op een dinsdag?), garnaalkroketten eten in De Grote Post, enkele geluiden opnemen in de stad en dan weer richting Gent, lezend in twee verschillende boeken. Topdag.
Meeuw en andere vogel (😏) in het station van Oostende.
41/365
#100woorden #100words #oostende
Vandaag rondde ik de laatste tekst af na een periode van overlappende deadlines bij verschillende opdrachtgevers. De komende dagen staan er geen grote artikels gepland, wat me de gelegenheid geeft om te focussen op iets anders: een sollicitatiebrief schrijven voor een omvangrijk project. Het is lang geleden dat ik mijn cv nog eens bovenhaalde en mezelf moest ‘verkopen’, iets waar ik me nooit comfortabel bij voel. Meestal volstond het om voorbeeldartikels door te sturen, waarna opdrachtgevers beslisten om ze met mij wilden werken. Dit project draait niet om artikels schrijven en dat maakt het spannend. Toch waag ik de sprong.
Toetsenbord met een Apply now-toets.
40/365
#100woorden #100words #solliciteren
Wat een lenteweekend. Zo’n weer maakt een mens meteen goedgezind. Ik ben blij dat sinds zaterdag de kerstboom weer weg is, nog nooit was hij zo snel afgetuigd. En ik ben nog blijer dat zoonlief terug is van een week hiken in Duitsland met vier vrienden. Iedere dag meer dan 30.000 stappen, langs watervallen, bossen, riviertjes en cafeetjes. Honderduit vertelde hij al over hoe comfortabel de jeugdherbergen en Airbnb’s waren, hoe weinig mensen ze tegenkwamen en hoeveel vrijheid hij voelde. Vrijdag hoorde hij dat hij voor zijn examens geslaagd is. Zonnig weer, enthousiaste zoon en goed nieuws. Life is good.
In De Tijd stond een boeiend verhaal over Herman Van Goethem en Philippe Janssens. De historicus en projectontwikkelaar kruisten elkaar op veilingen op zoek naar Belgische historische foto’s. Hun collectie primitieve fotografie uit de periode 1839–1865 is groter dan die van het Antwerpse stadsarchief, het FOMU en het Musée de la Photographie samen. Eind jaren negentig maakten ze afspraken: Janssens kocht, Van Goethem beheerde. Vanuit engagement willen ze de verzameling toegankelijk maken. Tot 1 maart loopt er een tentoonstelling in het FOMU. In het weekend lukt het niet meer, maar ik probeer tijdens de week eens te gaan kijken.
Foto in De Tijd van Herman Van Goethem en Philippe Janssens zittend voor een boekenkast. Foto is van Siska Vandecasteele.
38/365
#100woorden #100words #FOMU
Gisteren miste ik De Afspraak door een digitale meeting en vandaag door een hele dag monteren voor de podcastopleiding. Vanavond zag ik alsnog de uitspraken en grijns van Bart Schols. Hoe kun je anekdotes verkiezen boven de feiten en cijfers in twijfel trekken? En later zeggen dat hij de discussie dan maar aan vrouwen overlaat. Van de kamer niet kunnen lezen gesproken. Vrouwen ontwikkelen, vaak onbewust, mechanismen. Daarnet wandelde ik naar de afhaalchinees: door het park? Geen seconde overwogen. Ik probeer mijn zonen daarom vaak te wijzen op dingen waar zij nooit hoeven bij stil te staan. Teach the boys.
37/365
#100woorden #100words #deafspraak
Het perfecte koekje bestaat niet meer. Lennert Holvoet deed me vandaag denken aan café noir, het koekje dat ik vroeger zo graag at. Vooral de geur, een heerlijk aroma van mokka, herinner ik me levendig. Ik rook altijd eerst voor ik mijn tanden in het koekje zette. Onlangs at ik er enkele. De smaak was anders dan vroeger. Niet slecht, maar minder uitgesproken. Het koekje was ook duidelijk dunner en kleiner en er lag heel wat minder glazuur op. Ik weet niet of dit een geval van shrinkflatie was of misschien onthou ik smaken gewoon intenser dan ze ooit waren.
Foto van koekjes Café Noir in een schaaltje. Copyright: Van Delft
36/365
#100woorden #100words #cafénoir
Wat zou je doen met tien miljoen euro als je die wint met de Lotto? Dat was vandaag het centrale thema in De Wereld van Sofie. De antwoorden waren opvallend bescheiden. Zelf zou ik alleszins blijven werken. Ik kan me moeilijk voorstellen dat ik professioneel niets meer zou doen. Een deel van het geld zou naar mijn kinderen gaan en misschien zou ik mezelf eens volledig in het nieuw steken. Ook zou ik meteen een vliegtuigticket naar Brazilië boeken om de gebouwen van Oscar Niemeyer te bezoeken. Voor de rest heb ik alles wat ik wil. Wat zouden jullie doen?
Museum of Oscar Niemeyer in Rio de Janeiro. Het witte gebouw rijst boven de klif uit als een vuurtoren en lijkt in de lucht te zweven. Copyright: Tamar Cristina (Pixabay)
35/365
#100woorden #100words #lotto
Als freelancejournalist heb je meestal overlappende deadlines door de verschillende opdrachtgevers. In mijn Sonix-lijst, waar alle transcripts verzameld staan, verschijnen voortdurend nieuwe interviews die ik nog moet beluisteren, uitwerken en bijschaven. Maar vandaag was de lijst opeens volledig leeg. Alle gesprekken had ik opnieuw beluisterd, uitgeschreven, verbeterd en doorgestuurd voor nalezing. Voor deze week staan er geen nieuwe interviews meer gepland. Het voelt vreemd om zo’n lege lijst te zien, bijna onwerkelijk, maar tegelijk ook verfrissend. Even geen lopende opdrachten is heerlijk. Het geeft ruimte om op adem te komen en nieuwe energie te verzamelen voor de weken die komen.
Homepage van Sonix, de tool waarmee ik al mijn interviews transcribeer. En de lijst is leeg!
34/365
#100woorden #100words #freelance
Maandagavond mocht ik opnieuw vertoeven op mijn lievelingsplek in Gent: de Boekentoren, dit keer voor de opening van de expo Found. Curator Tine Hens, auteur van Archief van mogelijk verlies, toont wat in de natuur onherroepelijk dreigt te verdwijnen. Ze sprak met Annelies Jacobs en Hendrik Defoort over het bewaren van natuurlijk en cultureel erfgoed, en met kunstenaars Lola Daels en Maarten Vanden Eynde over hun werk. Tussenin zorgde Jenna Vergeynst met haar harp voor de muzikale omkadering. Het werd een bijzonder boeiende avond. De expo loopt tot 27 februari en is te bezoeken tijdens de openingsuren van de Boekentoren.
Boekentoren by night ❤️
33/365
#100woorden #100words #boekentoren
Zondag cultuurdag. We trokken naar Museum M in Leuven voor de expo Dusty Die van Alicja Kwade. Heel verrassende installaties, sculpturen, foto’s en video’s waar ze onze zekerheden op de helling zet. Soms desoriënterend, maar wel interessant. Vooral Weltenlinie met de dubbelzijdige spiegels en de ronddraaiende klok vond ik fascinerend. Op de terugweg naar het station wandelden we langs de universiteitsbibliotheek, die al een tijdje op mijn lijst stond. Ze stelde absoluut niet teleur. We hadden ook toegang tot de toren. We werden beloond met een prachtig zicht over Leuven en een heldere uitleg van alle gebouwen die je zag.
Weltenlinie, installatie van Alicja Kwade met dubbelzijdige spiegels.
Ronddraaiende klok van Alicja Kwade
Universiteitsbibliotheek van Leuven met prachtig hout en verlichting.
32/365
#100woorden #100words #Leuven
Mijn man en ik hebben allesbehalve groene vingers. Jarenlang stonden er geen planten in ons huis. Dat veranderde tijdens onze zomervakantie in 2024, toen we in Londen verbleven in een Airbnb die aanvoelde als een ware jungle. Overal planten, en ongelooflijk mooi. Het inspireerde ons om het toch eens te proberen. We trokken naar een plantenwinkel en anderhalf jaar later leeft het merendeel nog altijd. Toen we hoorden over de grote plantenverkoop in het Wintercircus, gingen we overstag en kochten er vier bij. In de auto trokken ze heel wat aandacht, maar intussen hebben ze allemaal een mooie plek gekregen.
Vier nieuwe planten op een rij, wachtend op vervoer.
31/365
#100woorden #100words #planten
Vrijdag was het opnieuw tijd voor de podcastopleiding, met dit keer een volledige dag gewijd aan opnametechnieken. Gewapend met mijn opnameapparaat en koptelefoon trok ik naar buiten om uiteenlopende geluiden vast te leggen. Het was fascinerend hoe de wereld plots haarscherp klonk: ik hoorde geluiden waarvan ik de bron nog niet zag, het leven dat zich achter gevels afspeelt, details die je normaal niet opmerkt. Het deed me beseffen hoeveel onze oren automatisch filteren. Later namen we ook een gesprek op in een podcaststudio. Normaal vind ik mijn stem tijdens interviews tenenkrullend, maar deze keer viel dat verrassend goed mee.
Zeldzame selfie. Zie me glunderen, die koptelefoon en opnameapparatuur maken me blij.
30/365
#100woorden #100words #podcast
Gisteren werd de ramp met de Challenger herdacht, intussen veertig jaar geleden. Alle zeven astronauten aan boord kwamen daarbij om het leven. Het is een van de eerste nieuwsgebeurtenissen die ik me als kind scherp herinner. Vooral het beeld van de ouders en leerlingen van de Amerikaanse leerkracht Christa McAuliffe die de ontploffing live zagen, maakte diepe indruk. Die jaren stonden in het teken van meerdere schokkende gebeurtenissen: het Heizeldrama en de aanslag op de Delhaize door de Bende Van Nijvel in 1985, de kernramp van Tsjernobyl in 1986 en het kapseizen van de Herald of Free Enterprise in 1987.
Explosie van de Challenger in 1986. Foto gevonden op de site van Wikipedia.
29/365
#100woorden #100words #challenger
(Ik heb wat achterstand in te halen. Iedere dag had ik wel een onderwerp in mijn gedachten, maar door het vele schrijfwerk overdag had ik ’s avonds precies niet meer veel zin om mijn zinnen te ordenen.)
De voorbije jaren klaagde ik vaak over januari, alsof de eerste maand van het jaar geen 31 maar 51 dagen telde. Dit jaar voelt anders. Januari is voorbijgevlogen. Misschien omdat ik het erg druk had, met overlappende deadlines voor drie opdrachtgevers. Misschien omdat ik met enthousiasme aan een nieuwe opleiding begon. Of omdat er, tussen de grijze dagen door, verrassend veel helblauwe momenten zaten. Begrijp me niet verkeerd: ik ben de kou en de sneeuwprikken meer dan beu. Maar kijk, nog drie dagen en het is al februari. Tijd om aan de lente te denken. Of ben ik te optimistisch?
Een foto van een door water overspoeld stuk gras in Bourgoyen-Ossemeerssen in Gent, rond zonsondergang. Gefotografeerd op 20 maart 2024, het begin van de lente.
28/365
#100woorden #100words #januari
Gisteren was ik te laat thuis om nog een #100woorden te schrijven. Ik was aanwezig op de ETION Leadership Award, waar de drie genomineerden — Geertrui Mieke De Ketelaere, Khalid Benhaddou en Christophe Busch — lieten zien dat waarheid zelden zwart-wit is, maar bijna altijd oncomfortabel grijs. Rob Wijnberg, oprichter van De Correspondent, sprak in zijn keynote over ieders eigen waarheid en hoe we emoties vaak verwarren met feiten. De award ging naar Benhaddou, maar in feite waren ze alle drie winnaar: omdat ze elke dag opnieuw hun nek uitsteken om die ongemakkelijke waarheid te blijven benoemen. Het was een inspirerende avond.
Rob Wijnberg, oprichter van De Correspondent, houdt een keynote tijdens de ETION Leadership Award.
27/365
#100woorden #100words #Etion
Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb het gevoel dat supermarkten steeds vroeger met hun feestdagen komen. Ik was er al aan gewend dat Sinterklaas in oktober opdook of persberichten over Valentijn in december in mijn inbox belandden, maar vandaag zag ik in de Delhaize al paaseitjes liggen. Pasen! Dat is pas op 5 april, over meer dan twee maanden. Zou iemand nu echt die chocolade zo vroeg in het jaar kopen? Soms wil ik dat feestdagen hun eigen ritme behouden, dat ze echt op hun moment aankomen, zonder dat alles elkaar overlapt en de tijd zo versnelt.
Easter eggs by Milka.
26/365
#100woorden #100words #paaseieren
Bij gebrek aan inspiratie - de actualiteit is me even te grimmig - grijp ik terug naar boek nummer vier van dit jaar: Super-Frog Saves Tokyo van Haruki Murakami. In dit kortverhaal krijgt Katagiri bezoek van een levensgrote kikker, die hem vraagt te helpen Tokio te redden van een existentiële dreiging. Wat dit boek extra bijzonder maakt, zijn de prachtige cover en de verfijnde illustraties. Van Murakami las ik eerder 1Q84, en ook daar kon ik zijn magisch realisme erg waarderen. Net als in Super-Frog blijf je twijfelen: droomt Katagiri, of is wat hij meemaakt echt? Op één dag uitgelezen.
Cover van het boek Super-frog Saves Tokyo van Murakami met een gigantisch kikkeroog
25/365
#100woorden #100words #murakami #reading
