กาชากาแฟเว่อ ดื่มแล้วจะใจสั่นตายหรือหลับ ไลฟ์แอนด์เดธเว่ออ
กาชากาแฟเว่อ ดื่มแล้วจะใจสั่นตายหรือหลับ ไลฟ์แอนด์เดธเว่ออ
แมวมอมๆ
เสียงพูดน่าฟัง มือสวย หน้าตาน่ารัก เขียนนิยายถูกจริต เราจะต้องการอะไรอีกน้อ
(รสนิยมที่ว่า: เมคอัปโทนส้ม/คอรัล)
นคฮ น่ารัก เราลบไอจีไปเปนชาติ โหลดกลับมาเจอโฟโต้ชู้ตนคฮเต็มทล น้ามตา อิ่มอกอิ่มใจ อาหารตาเกรดเอ
แปะฮิวกะงานนี้ด้วยคือ ชั้นแฉรสนิยมคนจริงของตัวเองหมดเปลือก
เซ็ตที่ทำให้เราตั้งคำถามว่าเทอทำไรเนี่ย😭 ทำอีกนะคะ
งานถ่ายแบบชิ้นใหม่ ๆ ของนคฮมาแนวน่ารักเยอะเลย ช่วงกาบุเพิ่งจบมีแต่แนวเท่ ๆ แฟเชิ่นนิสต้า
รู้ตัวมั้ยว่าโชคดีแค่ไหนที่เสียเลือดแค่เลือดกำเดา คนที่แล้วมันโดนแทงก่อน ตายก่อน ชั้นถึงค่อยอารมณ์ดีมีไฟเขียน
เห้อ รักเทอ
แก้แล้วโล่งใจเลเวลเดียวกับยกก่อนที่ในที่สุดก็นึกออกว่าเสียงเขาพูดยังไง ไม่เคยได้ยินแท้ ๆ แต่เสียงงี้ชัวร์
เพิ่งเคยเขียนไดอะล็อกยาวหนึ่งหน้าจออะ ทั้งชีวิตไม่เคยทำมาก่อน รู้ว่าหนึ่งหน้าจอมือถือมันไม่ได้ยาวขนาดนั้นบนหน้ากระดาษ แต่คนเราพูดยาวขนาดนี้ in one go ป่าววะ สงสัยขึ้นมา ละก็หวนนึกถึงตัวเองตอนหวีดเมน/ชิป เคร สบายใจละ กุเพ้อเจ้อถึงผัวยาวกว่านี้อีก
อันนิเนื้อหาเขียนดีมาก (แต่สำนวนเป็นไทยสตรักเจอร์อิ้ง ไทยสำนวนสนข.ตปท.อาจจะอ่านแล้วงงๆ) อยากให้มี eng กับ local ver for every seablings
www.bbc.com/thai/article...
อาาา แก้เพนในงานเขียนไปสองจุด โล่ง สบายใจ คิดมาสามเดือนในที่สุดก็นึกออกว่าต้องการพูดอะไร เลือดเลี้ยงสมองพอแล้วสินะ
ปีนี้มีแววเข้าวัดทำบุญให้เจ้ากรรมนายเวรตัดเวรตัดกรรมแบบจริงจัง ไม่ไหวแล้ว
มีแววปิดโซเช่วไปนั่งร้องไห้เพราะเจ็บใจสามวันสามคืน
ปลายปีเราจะเป็นคนที่แย่ลงอีกมาก ตายดีกว่า
อ่า… ลืมไปเลยว่ามีหมุดหมายวันฉิบหายของชีวิตไว้แล้ว ตอนนี้จะชอบอะไรเสียสติแค่ไหนก็เป็นไปเถอะ😀
ทั้ง rps ทั้ง 2D ดวงคนเรามันจะอะไรขนาดนี้
แต่ลงหลุมลึกมากไม่ได้ปะ จะพูดไม่รู้เรื่องกว่าเดิม แต่เก้ทปะว่าจากสับสนว่าตัวเองเป็นใครเปลี่ยนมาเป็นเรารู้จักคนตรงหน้าแค่ไหนมันอร่อยขนาดไหน
ทุกคนอย่าพากันเพรสว่าน้องเค้ารู้แค่ไหนมาก เราชอบ frustration ตรงนี้โคด ๆ เราไม่มีกินมาตั้งแต่ตอนสามสิบกว่าซึ่งนับเปนเวลาร้อยสามสิบกว่าตอนผ่านมาแล้ว อย่าเล่นกับใจคนหิว
โดนนาโซโอโตโกะคนที่แล้วทำไว้แสบนัก คนใหม่มาเลยจะสองร้อยตอนยังไม่มีอะไรชัดเจน ขอแฟลชแบ็คก่อนสองร้อยตอนได้มั้ยอะ?!?! สักสี่ห้าตอนก็เอา
ตอนคุณพ่อบอกว่าเห็นพี่จ๋ามานานพอ ๆ กับเธอนี่เขาพูดแร้งแรง เพราะช่วงที่คุณพ่อได้เห็นคือช่วงที่น้องพี่เค้าไม่ได้เห็น และช่วงเวลานั้นหล่อหลอมเค้าขึ้นมาเป็นเค้า โดยที่น้องเค้าไม่รู้😔
อ่านจบตอนละ /ดมยาดม
ชอบคนขี้งอนที่สุดเลยค่า😔🫶
ว่าไป 165 นี่คุณยังไม่ดีกับน้องอีกเหรอ ทำไมพูดจาเหมือนคุยงานกันผ่านตัวกลาง ไม่ได้ฟังเองจากปาก ขี้งอนจังอะ ถ้ารู้ว่าน้องทำโรมาเน่ก็องติที่เก็บไว้ที่ญปแตกจะงอนเพิ่มมั้ย
อะไรที่ไม่ใช่ของเราก็ไปเอามาทำให้เป็นของเรา ไอคนแบบนี้นะ (ชอบ)
โดกยองไม่ชอบคนแบบส่วนตัวเยอะกว่าอีซูเยอะ คดีกับชาวบ้านก็เยอะ(ไหนใครแกล้งน้องกูตอนกูไม่อยู่ อย่าคิดว่าไม่รู้นะ🫵) แต่ดันเป็นพวกเอาทุกอย่างมาไว้ในสายตา เลยดูเป็นคนไม่สนใจความรู้สึกคนอื่นไป ทั้งที่ถ้าว่ากันตามเนื้อผ้าแล้วคนที่ไม่น่าอยากจับมือกับใครเลยสักคนก็คืออิตานี่นี่แหละ แต่เขาก็เลือกรวบหมากทั้งกระดานมาใช้ให้เป็นประโยชน์กับตัวเอง คนเรานะ
ซึงมินคิดว่าอีซูต่างจากโดกยอง แต่ความจริงคือพอไม่ใช่เรื่องตัวเองอีซูแม่งทำตัวเหมือนพี่มันไม่มีผิด แต่ใครจะว่าตานั่นได้น้อในเมื่อพี่เค้ายังตามใจทั้งที่ตัวเองไม่พอใจอยู่แบบนี้
เส้นทางคสพชีอนกับซิ่วหลานนี่ทำมาดีจริง ๆ(ไม่ได้ชิป) จะสองร้อยตอนละเพิ่งพูดจากันดี ๆ 5555555555 ซึ่งก็เมคเซนส์สำหรับทั้งสองคนที่เป็นคนประเภทนี้ดี ชีอนคุยเล่นได้กับทุกคนแต่ไม่ไว้ใจใครเลย(จนยูฮวาทักว่าตอนนี้มีพวกพ้องนะ) ซิ่วหลานทั้งไม่เล่นและไม่ไว้ใจ มันก็ต้องผ่านทุกข์ผ่านโศกฉิบหายวายป่วงกันมาประมาณนี้แหละก่อนจะเปิดใจว่าเออ คนนี้มันอยู่ข้างเรา เราขอความช่วยเหลือจากมันได้นะ ได้อะ