Random Spinvis

Het zingt in de straten. Het hangt in café's. Het woont in je wonden. Je herkent het meteen.

Oh tu me manques, mon amour, toujours, toujours.

Het bedrag wordt uitgekeerd.

Dan wordt het stil, Zeker, maar er is nog wat tijd.

En niets is zo erg als het licht en geluid van een zwembad. Vooral als je koorts hebt. Vooral als je doodgaat.

We luisteren naar Adamo en praten over alcohol en de foto's die je maakt van de grote dag, de grote zon.

En de band speelt door. Heel de nacht. Voor altijd. In het licht.

Het hoeft niet in de krant maar Ronnie knipt z'n haar. Het mocht een keer. Dat vond ze ook. Het zat ook raar.

Ik zweefde over steden maar nu lig ik hier neergesmakt op het beton.

Leg je duim op mijn lippen. Kus me dan en bijt mijn tong af.

In de bomen 's nachts hoor je de tijd.

Op wie zal ik lijken? Als wie zal ik lachen?

Hij praat maar door maar jij dwaalt af dus je weet niet wie de wedstrijd wint.

Wie telt de dagen? Wie geeft hun jaren?

Ik doe het wel, zegt hij dan en helpt haar met haar jas.

Wee, wee, wee wie haar tranen drinkt.

Hoe kom je hier. Hoe kom je hier vandaan. En als je wegkomt waarheen wou je dan wel gaan.

Je droomt wel vaker van een feest maar hier ben je nog nooit geweest.

Als je wist, het gezeur.

Het noodlot is een raadsel en dat gaat als volgt: het kost je niks en toch altijd prijs.

Dе doden zijn te mooi en de liеfde is gescript en achter het decor is er helemaal niks

Een motor draait, de baby huilt, een vogel schreeuwt, de dag begint en de snelweg suist.

Zoals hij haar dan soms lachen deed kon niemand, iemand anders ooit.

En wat zo vreselijk belangrijk was wordt uitgewist en opgezegd.

Niemand weet, jij alleen, hoe het ging, van de bruid en de zee.

Het is te lezen in de ogen. Het zal niet zo lang meer duren.

Het noodlot is een raadsel en dat gaat als volgt: het kost je niks en toch altijd prijs.

Ik laat me vallen in het gras, in het strafschopgebied.

Koning Avondster.

De slapeloze nachten. De zoete lof der zotheid.