ชีวิตอยู่ประมาณนี้
ตอนนี้มีงานที่อยากทำเล่นสนุกๆ อยู่ เลยขอเบรกยัยจอห์นโดสักพักหย่าย
พอดีที่อยากทำมันไม่ยาว แต่ทำรีเสิร์ชแบบจะไปตีพิมพ์เปเป้อละ เพ้อเจ้อสุด ต้องหั่นแหงๆ
นิยายเรื่องใดบ้างจะไม่มีศพ
ย่อมไม่มี
วันนี้นั่งวางแผนคดีฆาตกรรม แล้วก็แบบ ตูมันช่างไร้พรสวรรค์กะเรื่องพวกนี้ 555555555555
ฉันนึกได้ว่าลืมต่อกต่อกไปเลย ขยันทำอยู่กี่วันวะ 5555555
เห็นในเฟซคนเขียนสายฟาสต์โนเวลคุยกัน เห็นตารางแล้วอยากคารวะ โคตรรรรถึก
ออกเดือนละเล่มก็ว่าแน่ นี่แผนคือเดือนละห้าเล่มสิบเล่ม โอ๊ย ทำได้ไง นี่เปิดไฟล์ก็หมดไปสามวันละ
สคริปต์เราก็แก้นาน เก้าเดือนได้มั้ง แก้จนกว่าเราจะพอใจ
ค่ะ สาเหตุของความไม่มีกิน…
แต่ละงานถ้าเป็นควอลิตี้รวมเล่มนี่เราก็ปวดหลังเกือบหมด อีที่มอดไหม้มากคือ stitch ใช้เวลาสองอาทิตย์ ตอนนี้สองปีอาจจะยังไม่มีปัญญา
คือสมัยนี้งานเน้นกันไปทางอะดรีนาลีนรัช แบบต้องพวยพุ่ง ความอดทนคนลดลง เข้าใจได้ แบบเด็กในคาบนั่นแหละ ที่เหมือนสอนกำแพง
นี่เริ่มว่าตั้งใจทำงานประจำเก็บเงินดีสุด นิยายจะรอดไม่รอด อย่างน้อยเรายังมีกิน
นักเขียนไส้แห้งเชิญป้ายหน้าจ้ะ ไอเลิ้บซูชิ (เดี๋ยว)
แต่อะ ถ้าเจอคนสมาธิสั้นจัดๆ หรือจับใจความไม่รอด ตุย
หมายถึงงานฉันอะตุย โดนด่า เขียนไรเนี่ย ไม่เห็นมีเนื้อหาสาระเลย 55555555 ขอท่ดข่าาาาา
จริงๆ เล่าแบบแบ่งส่วน เหมือนภาคเล่าเรื่องกับภาคเฉลย เนื้อเรื่องหลักคือเล่า ตอนพิเศษคือเฉลย
ฟีลแบบอุมิเนโกะ lol นี่ชอบกระบวนการการเล่าทรงนี้
โหย หมิงเสียนนี่เรียงลำดับตอนพิเศษตั้งหลายรอบ ถอดๆ สลับๆ เพื่อให้ทุกอย่างต่อเนื่องกัน เชื่อมเป็นผืนเดียว
นี่งัดหลักปืนของเชคอฟมารัวๆ สิ่งใดเอ่ยถึง สิ่งนั่นต้องใช้งาน
ก็ฉันชอบ เคนะ
อะไรนะ ข่นเขียนเอาแต่ใจห้ามบ่นว่าทำไมงานไม่แมสงั้นเหรอ 55555555555
ก็ได้ ยอมแพ้
ตอนจอห์นโดคือพยายามตัดๆ แบบ มึงหยุด เลยยังพอสะเปะสะปะ แต่ก็ดันทุรังใส่งานคุณกวีแห่งเอวอนอยู่ดี
เอาแค่ตอนเลือกว่าจะใส่อะไรบรรทัดไหน บทเดียวบางทีก็เป็นชั่วโมงแล้ว
มาวันนี้อีเอสคัมปะก็ปวดหลังต่อเนื่อง คอมโบ เพราะพบว่าทนชื่อตอนหย็องๆ แหย็งๆ แบบ หาหมอ รุ่งเช้า ขี่จักรยาน ร้านสะดวกซื้อ ก๋วยเตี๋ยวนรก อะไรงั้นไม่ได้
ปวดดดดดด
ตอนบุษบาคมก็คิดดอกไม้เยอะคือด้วยดีไซน์จริงๆ มันคือเศษเรื่องเล่าเอามารวม สะเหล่ออยากมีตีม ปวดหลังมาก ปวดหลังสุดๆ
แถมสะเหล่อคูณแปดตอนพยายามให้ทุกบทเชื่อมกันนิดๆ ผ่านคุณกวงติงบ้าง ผ่านพี่แดงงิ้วบ้าง (ไม่ได้ชื่อนี้)
เป็นความเสือกแสนสุดซึ้งที่สุดในปฐพี
แถมคนอ่านแตกเป็นสองทางคือกลอนดีจัง กับใส่มาทำเชี่ยไรเกะกะ น่าเบื่อ อ่านม่ายรุเรื่อง (ค่ะ เคยเจอแบบนี้จริงๆ 😂)
ตั้งกะหมิงเสียนละปะ ตอนแรกก็แก้ พอเสือกอยากใส่กลอน คิดว่าง่าย นิดเดียว
ผิด ยากมาก บางบทเค้นแบบ ช่วยด้วย
ค้นพบว่าปัญหาของการออกนิยายคือตัวเอง โดยเฉพาะความพยายามตั้งอะไรเป็นเซ็ตๆ
ชื่อตอนคือหายนะหมายเลขหนึ่ง
หยักเขียน แต่ฉบับรวมอีบุ๊กก็ไม่อยากแก้มาก เกรงใจคนอ่านที่ซื้อไปแล้ว
เห็นแต่ละมหาลัยเล่นมุกบันได
“พี่เอื้อครับ ถ้ายังไงเราไปที่บัน—”
“ไม่ว่าจะคิดอะไรอยู่ พี่ขอให้น้องเดือนวางมันไว้ตรงนั้นเลยครับ”
#เอื้อเดือน
ช่วงนี้มีโปรเจกต์ที่ผุดมากะทันหันที่อยากทำดู ไม่รู้จะเสร็จไหม 5555
แต่เรื่องอื่นๆ คงดีเลย์ไปอะนะคะ
นายไม่ตาย ไม่บาดเจ็บ เสียแต่เงิน กะอาจจะมีแผลในกระเพาะนิดนึง ถือว่าลูกรักแล้ว
ท่านหมอหวายนี่เขียนไปแล้วไปแก้เพิ่ม ดวงอนาถกว่าเดิม ถถถถถถ
ตัวละครโปรดแบบใด
เหลือบทพิเศษท่านเซียนกวาง จะได้ขึ้นเยี่ยซานละไปต่อภาคหน้าสักทีละ
นั่งแก้คัมปะเนี่ยนด้วยการใส่ดีเทลปกรณัมเพิ่ม นุบนิบใจมาก ชอบเวลาหาเรื่องเล่าที่ลงตัวมาได้
พยายามเกลี่ยให้จบ จะได้ไปนั่งทำคัมปะเนี่ยน 1 ละเผื่อโฉบไปเหยาะนั่นแปะนี่
ภาคหน้าสองจิตสองใจ เพราะบทไท่สุ่ยจริงๆ คือพล็อตอีกเรื่อง แต่คิดว่าโอกาสได้เขียนน่าจะต่ำ
อีกสักสามตอน
ส่วนบทพิเศษน่าจะท่านหมอหวาย ท่านเซียนกวาง หมู่บ้านซานโหยวมู่ เยี่ยซาน
ภาคนี้ตัวละครใหม่ไม่มาก เพราะรียูสหยั่งเยอะ 5555555
คุยกับเยี่ยซานจบก็ว่าจะให้อาสี่ไปพักละ ที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของบทพิเศษเพื่อเก็บดีเทล จะได้จบภาคนี้เสียที
